|
Fotografie is
de basis van het werk van Rieneke de Vries. Door beelden samen te
voegen idealiseert zij de werkelijkheid. Het werk van De Vries getuigt
van een haat-liefde verhouding met de realiteit: esthetiek en idylle
zijn van voorbijgaande aard, terwijl onze ideeën hierover vaak
hardnekkig zijn. Om dit duidelijk te maken kiest ze materialen die
ongeschikt zijn voor een langdurig bestaan. Dat levert geconcentreerde
beelden op die onhandig in elkaar lijken te zitten en vragen oproepen
over de houdbaarheid van ideeën.
Tijdens het
maken van een werk reflecteert Rieneke de Vries op wat zij aan het
doen is. In haar laatste werken zijn zelfportretten te zien. Op
een letterlijke manier wil ze hierin weergeven wat haar bezigheden
als beeldend kunstenaar zijn en hoe hardnekkig haar ideeën
blijven bestaan. Het steeds weer zoeken naar schoonheid en het steeds
weer kwijtraken daarvan loopt als een rode draad door haar werk.
|