|
Hoe kom je er
bij om jezelf bloot te geven, publiek te maken? Is het moed of de
noodzaak van de kunstenaar om beelden te maken?
Was vroeger
het zoeken naar eigen identiteit een levenslange opgave, tegenwoordig
heb je aan die ene identiteit nauwelijks meer voldoende om één
dag te overleven. De eigen identiteit dient vooral veelvormig, flexibel
en multi-interpretabel te zijn, zich als het ware tot kaleidoscopische
veelvoud te vermenigvuldigen, inwisselbaar te zijn. Voor elk wat
wils, voor ieder moment inzetbaar: je krijgt wat je ziet en wat
je verlangt te zien.
Wanneer je jezelf
als onderwerp neemt ben je kwetsbaar en tegelijk machtig. De spanning
tussen deze uitersten is wat Kim Cornelius drijft en obsedeert.
Nieuwsgierig naar de grenzen van identiteit - wie ben ik en wie
kan ik allemaal zijn? Nieuwsgierig naar de grenzen van kwetsbaarheid
- hoe ver kan ik gaan? Nieuwsgierig naar de grenzen van macht -
hoe manipuleer ik de toeschouwer? Nieuwsgierig naar ervaren - hoeveel
levens, hoeveel identiteiten kun je meemaken?
Uiteindelijk
houdt zij zichzelf een spiegel voor. De confrontatie via de anonieme
beschouwer is tenslotte een confrontatie met zichzelf. De ene keer
als in een achteruitkijkspiegel, een andermaal als in een doorzichtspiegel
met het bewustzijn dat aan de andere kant voyeurs zien wat jij niet
ziet. Hoe kun je jezelf zien zonder in de spiegel te kijken? Zonder
jezelf in scène te zetten, te fotograferen, te filmen, te
kijk te zetten? Ze is haar eigen onderzoeksonderwerp, subject en
object tegelijk. Kim Cornelius is meester over haar eigen kwetsbaarheid
die zij manipuleert voorbij de pijngrens en daarmee houdt zij de
toeschouwer gevangen in haar spiegelbeeld.
Identiteit is
een wereld van verschil.
Mireille
Houtzager
|